Rozdział II Niebo płacze od nadmiaru smutku

      Udało jej się wyrwać od uścisku mężczyzny. Z jej przedramienia leciała obficie krew, a oczy zaszły mgłą i napełniły się łzami. Wywołało to poruszenie u uczniów. Kilku szeregowców podbiegło do nich, aby zapobiec rękoczynom.
     Tylko jedna postać wydawała się nie wzruszona-Gabriela.
-Proszę pani. A czy ja też będę musiała przez to przejść?-zaczęła przymilnie.
-Nie oczywiście.
Tym razem Niemiec złapał za rękę Marie. Przybiegło więcej szeregowców, aby uspokoić gniewny tłum. Łucja natomiast nie mogła się uspokoić. Ból był tak ogromny, że nie mogła ustać na nogach. Zobaczyła to Ritz. Podeszła do dziewczyny, złapała za włosy i wyprowadziła z sali. Opuszczając pomieszczenie usłyszała jeszcze tylko przeraźliwy krzyk przyjaciółki. Barbara zatrzasnęła drzwi za sobą. Uderzyła w twarz Łucję i odrzuciła w kąt.
-Zobaczysz nawet ta twoja głupia rodzinka ci nie pomoże!
Zamachnęła się po raz drugi, ale w tym momencie  na korytarz wszedł brat Barbary Ritz Angus.  Piętnaście lat temu wyjechał do Niemiec, zmienił nazwisko i wstąpił do armii Rzeszy. Ale wrócił do Polski jako burmistrz Krakowa. Oczywiście nie mógł przegapić okaleczania dzieci.
-Witaj Barbaro. Co tu się dzieje?
-Ta mała suka. Podżegała do zamieszek przy nadawaniu nazwisk.
-Doprawdy?
Mężczyzna złapał Łucję za za mundurek i podniósł z ziemi.
-W takim razie ja się nią zajmę. A ty moja droga wracaj na ceremonię.
-Jak sobie życzysz-i ucałowała go w policzek.
Przed wejście na salę obróciła się jeszcze ukradkiem i spojrzała złowieszczo na dziewczynę.
-Idziemy-powiedział Angus.
Wydawał się w ogóle niepodobny do Barbary. Miał uwydatnione kości policzkowe, brązowe, krótkie włosy, brodę i brunatne oczy. Natomiast Ritz była blondynką i miała szaro-niebieskie oczy.
Angus prowadził Łucję długim korytarzem, potem weszli na strome schody. Skręcili w prawo. Oczom dziewczyny ukazały się dębowe drzwi. Po obu ich stronach wisiały flagi ze swastyką. Wepchnął ją do środka gabinetu i posadził na krześle. Gabinet był bardzo bogato urządzony. Na ścianach wisiały zdjęcia Berlina. Ściany pokrywała bogato zdobiona tapeta. Na biurku stał komputer, telefon i zestaw złotych piór. Angus stał przy barku. Wyciągnął z niego dwie szklanki i butelkę whisky. Nalał alkoholu do obu szklanek. Jedną podał Łucji. Wziął obfity łyk i znowu sobie dolał. Dziewczyna odłożyła swoją szklankę na biurko.
-Nie chcesz się napić...-usiadł obok niej na stole-szkoda to trzynastoletnia whisky. Angielska.
Znowu wziął łyk. Łucja patrzyła na niego z odrazą z dodatkiem czegoś w rodzaju zażenowania. Mężczyzna napił się ponownie i złapał za kosmyk włosów dziewczyny.
-Wy Polacy... zawsze macie jakieś problemy... zawsze wszczynacie konflikty.
Mówił tak jakby nie był Polakiem. Odłożył szklankę. Jedną ręką złapał Łusie za włosy, a drugą przejechał po jej udzie. Próbowała się wyrwać, ale trzymał ją mocno.
-Rozluźnij się nie robię tego pierwszy raz. Może Elżbieta ci coś opowiadała-zaśmiał się.
-Nie wiem o kim pan mówi! Proszę mnie puścić!
Angus tylko się zaśmiał i zaczął rozpinać jej bluzkę. Łucja nie wiedziała co robić. Złapała za butelkę i roztrzaskała ją na głowie mężczyzny. Zabrała torbę i zaczęła uciekać. Zapłakana wybiegła ze szkoły. Nie chciała wracać do domu. Pobiegła do parku i usiadła na ławce. Zaczęło lekko padać. Parkiem przechadzała się starsza kobieta. Dosiadła się do niej.
-Co się stało?-zapytała. To chyba była Niemka, bo mówiła z akcentem.
Łucja nie odpowiedziała. Nieprzytomnie wpatrywała się w pobliskie drzewo.
Staruszka wyciągnęła z torebki kawałek materiału i owinęła nim rękę uczennicy. Dopiero teraz się przebudziła. Dopiero teraz znowu poczuła ból.
-Cokolwiek się stało nie martw się-i miło się uśmiechnęła.
-Dziękuje-odpowiedziała jej.
Nastolatka wstała powoli i ruszyła w stronę swojego domu.
-Ale zaczekaj! Nie idź tam...
Resztę nie usłyszała. Kiedy prawie dotarła do domu zobaczyła skupisko ludzi i dziwne poruszenie. Podbiegła do zaułka kamienicy i stamtąd  postanowiła oglądać wydarzenie. Przy murze stała grupka ludzi. Na twarzach mieli worki. Był tam też Angus i Ritz. Mężczyzna wyszedł na podest i zaczął swoją przemowę.
-Ci oto ludzie zostali skazani na śmierć za działalność przeciw Rzeszy! Zostaną rozstrzelani jako przestroga dla was!- zszedł z podestu.
Skazanym ściągnęli maski. Pod Łucją ugięły się nogi. Byli tam jej rodzice i rodzice Magdy, Marii, a nawet chłopaków! Już chciała podbiec im pomóc, zrobić coś, gdy Piotr złapał ją i powstrzymał.
-Co robisz! Chcesz zginąć? Wiesz jak wszyscy cię szukali.
-Musimy coś zrobić!
-Musimy, ale stąd iść!-złapał ją mocny za rękę i zaciągnął do piwnicy. Tam czekali już wszyscy. Zapłakane Maria przytuliła się do Łucji. Padły strzały i rozpadało się na dobre.



********
Irina: Drugi rozdział za mną. Jest trochę brutalny, ale akcja się rozkręca... Co przyniesie dalej los opiszę w trzecim rozdziale.