Przepraszam, ale nie będzie więcej postów. Może kiedyś... Wybaczcie tę cholernie długą przerwę (problemy z internetami). Może w odległek przyszłości pokuszę się o napisanie książki... Czas pokarze.

Rozdział III Uwięzione dusze

    Wciąż nie mogły uwierzyć w to co się stało. Cienka nić życia została przecięta. Teraz siedziała w ciemnej i zimnej piwnicy. Nie wiedziała co robić. Cały jej doczesny świat stłukł się na milion kawałeczków. Nie mogła przecież wiecznie zostać w tym pozornie bezpiecznym miejscu. Do szkoły też nie mogła wrócić.
    Chłopaki poszli po jedzenie i rzeczy z domów. Bądź co bądź to właśnie oni najlepiej znosili utratę bliskich.
-Panie świeć nad ich duszą- powiedziała cicho Maria, a z jej złotych oczu znowu popłynęły łzy.
Łucja chciała coś powiedzieć na przykład: wszystko będzie dobrze, ale te słowa w tej chwili wydawały się jeszcze bardziej puste. Spojrzała korytarz okryty ciemnością. Zobaczyła złotą poświatę i usłyszała śmiech małej dziewczynki. Zerwała się na równe nogi. Pomyślała, że to ludzie Angusa ich znaleźli.
-Co się dzieje?!- zapytała z przerażeniem Magda.
-Chyba mi się przewidziało...
-Nic ci się nie przewidziało- odpowiedział głos z ciemności.
Powoli wyłaniała się postać. Była niższa niż dziewczyny. Miała średniej długości włosy spięte kokardką w dwa kucyki. Uśmiechała się promiennie, a od jej postacie biło ciepło. Ale mimo wszystko była martwa. Stała przed nimi zjawa bez najmniejszej oznaki życia.
-Jesteś duchem!-wystraszyła się Anna.
-Tak, ale nie bójcie się! Nie przyszłam, aby was skrzywdzić. Chcę porozmawiać. Mogę usiąść?
-Proszę. Jeśli duchy siedzą-odpowiedziała Luiza.
-Dziękuję.
Przysiadła się obok Marii. Jej obecność sprawiła, że dziewczyna lekko się uspokoiła.
-No wiec od czego by tu zacząć.
-Może najpierw powiesz jak masz na imię?-zapytała Maria.
-Zaraz to wy mnie nie pamiętacie?- twarz przybyszki po raz pierwszy od jej pojawienia spochmurniała.
-Niby skąd mamy cię pamiętać?- odezwała się Łucja.
-To znaczy,że... wszystko muszę wam opowiedzieć... od początku. Ale nie tutaj nie możemy tu zostać. To zbyt niebezpieczne miejsce.
-Tak jakbyśmy nie zauważyły. A gdzie jest niby bezpiecznie?!-zdenerwowała się Magda.
-Chodźmy do kaplicy w najbliższym kościele... Miałam im dać to później no, ale trudno-ściszyła głos.
-No a co z chłopakami. Pomyślą, że gestapo nas znalazło-zaniepokoiła się Łucja.
-Wyjaśnicie im potem teraz chodźmy. Aha i tylko wy możecie mnie zobaczyć więc nie zachowujcie się głupio.
Ruszyły w stronę starego kościoła. Nie wiedziały czy w stu procentach ich nowa znajoma jest godna zaufania. Ale nie miały wyboru. Łucja nerwowo rozglądała się czy na horyzoncie nie widać Ritz, albo jej brata zboczeńca.
Dotarły na miejsce. O tej godzinie kościół był pusty. Piękne i stare malowidła ozdabiały sklepienie świątyni. A z obrazów spoglądały na wiernych podobizny świętych. Dziewczęta usiadły na zimnej posadzce w półkolu.
-No dobrze zacznijmy od samiuteńkiego początku. Ja jestem Amber. Magda podniosła rękę w górę sugerując chęć zadania pytania.
-Później.
Magdalena zrobiła zasmuconą minę.
-No więc. Od czego by tu zacząć. Może najpierw Mario mogłabyś podejść potrzebuję twojej pomocy.
Maria podeszła do Amber.
-Czy mogłabyś podważyć tamtą zdobioną płytkę i wyciągnąć ze skrytki mały kuferek?
Dziewczyna spełniła jej prośbę. Zabrała skrzyneczkę i położyła ją w środku półkola.
-To teraz ją otwórz.
W środku znajdowało się pięć naszyjników w kolorach tęczy.
-Oprócz mnie są jeszcze cztery inne osoby, które powinnyście pamiętać.
Jest Lizzie, Mizuno, Matylda i Jane. Właściwie to one są tu z nami, ale nie pojawią się, aby was nie przestraszyć. Bo ja jestem jak to powiedziała Mizuno: zbyt słodka, aby się mnie bać.
-Z tym się zgodzę- powiedziała Maria i uśmiechnęła się do Amber, która odwzajemniła jej gest.
-Dawno, dawno temu było sobie potężne cesarstwo. Żyłyśmy w tych czasach, ale tak naprawdę. Pewnego deszczowego poranka cesarzowa odeszła z tego świata. Cesarz bardzo rozpaczał po jej śmierci, ale niedługo potem ożenił się powtórnie z panna Mają. Maja nie była szlachetnie urodzona. Pracowała na dworze i była bardzo piękna. Niestety los jej nie oszczędzał i w przeszłości pracowała jako prostytutka. Władca miał pięć córek. Po jego śmierci na tronie zasiadła najstarsza z nich. Niestety nie rządziła  długo. Kiedy polowała w lesie zagryzły ją dzikie psy i wtedy ja też zginęłam . Niedługo po jej pogrzebie na tronie miała zasiąść druga córka. Ale żeby nie musieć wybierać kolejnej z sióstr na wypadek śmierci poprzedniej postanowiono wydać dziewczynę za mąż. I wszystko byłoby pięknie gdyby ktoś jej nie utopił, zadźgał jej dzieci. Mąż z rozpaczy za żoną oszalał i zginął w tym samym miejscu gdzie ukochana. Następną córkę panna Maja posądziła o próbę zabicia jej własnego dziecka. Zabrano ją na tortury. Męczono ją tak długo, że postradała zmysły. Czwarta córka była osobą towarzyską lubiła się bawić. Niemal nie doprowadziła cesarstwa do ruiny. Z tego powodu zostawił ją ukochany. Z rozpaczy rzuciła się z balkonu zamkowego. Oczywiście przez ten czas bezkrólewia panowała Maja. Tak się złożyło, że jej dawny alfons pochował niedawno żonę i szukał kolejnej wybranki. Zaoferował jej w zamian za pomoc złoto, diamenty i rozmaite skarby. Ostatnią nadzieję kraju oddano w łapy tego dziada. Ona zakochała się w jego synie. Kiedy podczas nocy poślubnej nie chciała mu się oddać po dobroci zaczął ją bić. Na ratunek przybył syn jej oprawcy. Nie mogąc znieść myśli o rozłące podpalili się i razem zginęli w płomieniach.
-No dobrze, a co to ma z nami wspólnego?-zapytała wreszcie Magda.
-Nie rozumiecie to właśnie wy. To wasza historia. Maria byłaś najstarsza. Zanim dopadły mnie psy widziałam jak umierasz. Łucjo, a ty nigdy nie słuchałaś ojca. Zamiast uczyć się robić na drutach wolałaś ćwiczyć walkę z trójzębem. Prawie pokroiłaś na kawałki swojego narzeczonego. Magdo, a ty tak jak też lubiłaś czytać. Anno ty też wcale się nie zmieniłaś, ty Luizo tak płakałaś gdy dowiedziałaś się o swoich zaręczynach.
-Nie mówisz poważnie-powiedziała Anna
-Skąd to wszystko wiesz skoro umarłaś tam w lesie?-zapytała Łucja-I jak to możliwe, że żyjemy w takich właśnie czasach.
-Z opowieści moich przyjaciółek. Przeniosłyśmy was dzięki tym kryształom.
-A nasi rodzice-odezwała się Maria.
-To nigdy nie byli wasi rodzice. Oni byli poddanymi na dworze królewskim. Zgodzili się za cenę życia chronić was.
-A jak to możliwe, że mimo upływu lat nie postarzałyśmy się?-zapytała Łucja.
-No, bo... Nie powinnyśmy tego przed wami ukrywać, ale... zamknęłyśmy wasze dusze w tych kryształach.
Anna nie wytrzymała.
-Nie mówisz serio!
-Proszę uspokójcie się!
Nie było to łatwe, ale jakoś udało się im opanować emocję.
-Błagam załóżcie naszyjniki na siebie. Błagam zróbcie to o co was proszę.
Maria pierwsza wzięła się na odwagę i już piękny złoty klejnot wisiał na jej szyi.
-Zróbcie to po kolei.
Łucja założyła klejnot w kształcie kropli wody, w kolorze niebieskim, Magda ciemnoniebieski, w kształcie błyskawicy, Anna założyła szary przypominający podmuch wiatru, a Luiza czerwony płomyk. Po chwili zrobiło im się lżej na sercu jakby nie były już same.
-Zaraz, chwila to w takim razie kim jest Maja i jej córka?-zapytała Luiza.        

*******
Irina: Jej oto trzeci rozdział wyjątkowo łatwo mi się go pisało (tak bite 2,5h przed komputerem, tyłek boli). I to jest moment, w którym akcja drastycznie ruszy do przodu, bo początki są najtrudniejsze. ^^

  

Rozdział II Niebo płacze od nadmiaru smutku

      Udało jej się wyrwać od uścisku mężczyzny. Z jej przedramienia leciała obficie krew, a oczy zaszły mgłą i napełniły się łzami. Wywołało to poruszenie u uczniów. Kilku szeregowców podbiegło do nich, aby zapobiec rękoczynom.
     Tylko jedna postać wydawała się nie wzruszona-Gabriela.
-Proszę pani. A czy ja też będę musiała przez to przejść?-zaczęła przymilnie.
-Nie oczywiście.
Tym razem Niemiec złapał za rękę Marie. Przybiegło więcej szeregowców, aby uspokoić gniewny tłum. Łucja natomiast nie mogła się uspokoić. Ból był tak ogromny, że nie mogła ustać na nogach. Zobaczyła to Ritz. Podeszła do dziewczyny, złapała za włosy i wyprowadziła z sali. Opuszczając pomieszczenie usłyszała jeszcze tylko przeraźliwy krzyk przyjaciółki. Barbara zatrzasnęła drzwi za sobą. Uderzyła w twarz Łucję i odrzuciła w kąt.
-Zobaczysz nawet ta twoja głupia rodzinka ci nie pomoże!
Zamachnęła się po raz drugi, ale w tym momencie  na korytarz wszedł brat Barbary Ritz Angus.  Piętnaście lat temu wyjechał do Niemiec, zmienił nazwisko i wstąpił do armii Rzeszy. Ale wrócił do Polski jako burmistrz Krakowa. Oczywiście nie mógł przegapić okaleczania dzieci.
-Witaj Barbaro. Co tu się dzieje?
-Ta mała suka. Podżegała do zamieszek przy nadawaniu nazwisk.
-Doprawdy?
Mężczyzna złapał Łucję za za mundurek i podniósł z ziemi.
-W takim razie ja się nią zajmę. A ty moja droga wracaj na ceremonię.
-Jak sobie życzysz-i ucałowała go w policzek.
Przed wejście na salę obróciła się jeszcze ukradkiem i spojrzała złowieszczo na dziewczynę.
-Idziemy-powiedział Angus.
Wydawał się w ogóle niepodobny do Barbary. Miał uwydatnione kości policzkowe, brązowe, krótkie włosy, brodę i brunatne oczy. Natomiast Ritz była blondynką i miała szaro-niebieskie oczy.
Angus prowadził Łucję długim korytarzem, potem weszli na strome schody. Skręcili w prawo. Oczom dziewczyny ukazały się dębowe drzwi. Po obu ich stronach wisiały flagi ze swastyką. Wepchnął ją do środka gabinetu i posadził na krześle. Gabinet był bardzo bogato urządzony. Na ścianach wisiały zdjęcia Berlina. Ściany pokrywała bogato zdobiona tapeta. Na biurku stał komputer, telefon i zestaw złotych piór. Angus stał przy barku. Wyciągnął z niego dwie szklanki i butelkę whisky. Nalał alkoholu do obu szklanek. Jedną podał Łucji. Wziął obfity łyk i znowu sobie dolał. Dziewczyna odłożyła swoją szklankę na biurko.
-Nie chcesz się napić...-usiadł obok niej na stole-szkoda to trzynastoletnia whisky. Angielska.
Znowu wziął łyk. Łucja patrzyła na niego z odrazą z dodatkiem czegoś w rodzaju zażenowania. Mężczyzna napił się ponownie i złapał za kosmyk włosów dziewczyny.
-Wy Polacy... zawsze macie jakieś problemy... zawsze wszczynacie konflikty.
Mówił tak jakby nie był Polakiem. Odłożył szklankę. Jedną ręką złapał Łusie za włosy, a drugą przejechał po jej udzie. Próbowała się wyrwać, ale trzymał ją mocno.
-Rozluźnij się nie robię tego pierwszy raz. Może Elżbieta ci coś opowiadała-zaśmiał się.
-Nie wiem o kim pan mówi! Proszę mnie puścić!
Angus tylko się zaśmiał i zaczął rozpinać jej bluzkę. Łucja nie wiedziała co robić. Złapała za butelkę i roztrzaskała ją na głowie mężczyzny. Zabrała torbę i zaczęła uciekać. Zapłakana wybiegła ze szkoły. Nie chciała wracać do domu. Pobiegła do parku i usiadła na ławce. Zaczęło lekko padać. Parkiem przechadzała się starsza kobieta. Dosiadła się do niej.
-Co się stało?-zapytała. To chyba była Niemka, bo mówiła z akcentem.
Łucja nie odpowiedziała. Nieprzytomnie wpatrywała się w pobliskie drzewo.
Staruszka wyciągnęła z torebki kawałek materiału i owinęła nim rękę uczennicy. Dopiero teraz się przebudziła. Dopiero teraz znowu poczuła ból.
-Cokolwiek się stało nie martw się-i miło się uśmiechnęła.
-Dziękuje-odpowiedziała jej.
Nastolatka wstała powoli i ruszyła w stronę swojego domu.
-Ale zaczekaj! Nie idź tam...
Resztę nie usłyszała. Kiedy prawie dotarła do domu zobaczyła skupisko ludzi i dziwne poruszenie. Podbiegła do zaułka kamienicy i stamtąd  postanowiła oglądać wydarzenie. Przy murze stała grupka ludzi. Na twarzach mieli worki. Był tam też Angus i Ritz. Mężczyzna wyszedł na podest i zaczął swoją przemowę.
-Ci oto ludzie zostali skazani na śmierć za działalność przeciw Rzeszy! Zostaną rozstrzelani jako przestroga dla was!- zszedł z podestu.
Skazanym ściągnęli maski. Pod Łucją ugięły się nogi. Byli tam jej rodzice i rodzice Magdy, Marii, a nawet chłopaków! Już chciała podbiec im pomóc, zrobić coś, gdy Piotr złapał ją i powstrzymał.
-Co robisz! Chcesz zginąć? Wiesz jak wszyscy cię szukali.
-Musimy coś zrobić!
-Musimy, ale stąd iść!-złapał ją mocny za rękę i zaciągnął do piwnicy. Tam czekali już wszyscy. Zapłakane Maria przytuliła się do Łucji. Padły strzały i rozpadało się na dobre.



********
Irina: Drugi rozdział za mną. Jest trochę brutalny, ale akcja się rozkręca... Co przyniesie dalej los opiszę w trzecim rozdziale.


 
  

Rozdział I Brutalna rzeczywistość

    Łucja obudziła się bardzo wcześnie. Na ulicach było niewiarygodnie cicho. Zza zakurzonych szyb prześwitywały drobne promienie słoneczne. Dziewczyna wstała i postanowiła się ubrać. Rozejrzała się po pokoju. Ze ścian pod wpływem wybuchu licznych bomb sypał się tynk. Nieliczne rzeczy zostały pochowane do dużego kufra, aby nic się z nim nie stało.
    Łucja podeszła do niego i otworzyła go. Zabrała szarawą bluzkę i dżinsowe spodnie. Szybko się przebrała. Na szafie wisiał okropny brązowy fartuch. Nie było rady każdy musiał go nosić w szkole. Ze skrzynia zabrała też biało-czerwoną przepaskę na lewe ramię i szybko założyła. Po cichu pobiegła do łazienki i umyła zęby i twarz. Później spakowała się zabrała za robienie drugiego śniadania do szkoły. Jej rodzice jeszcze spali więc postanowiła ich nie budzić. Zabrała tylko bluzę i wyszła z domu. Zbiegła szybko po schodach. Przed kamienicą zobaczyła kilku nazistów legitymujących jakiegoś mężczyznę. Ruszyła przed siebie. Na szczęście  szkoła nie była daleko i już po kilku minutach była w budynku. Weszła głównym wejściem. Minęła chmarę dziwnie cichych dzieciaków i zeszła do szatni. Tam zobaczyła znajome twarze przyjaciół. W duchu cieszyła się, że są cali i zdrowi.
  Maria rzuciła się na Łucję, przytulając ją i rozczochrując jej brązowe włosy.
- Cześć Łusiu. Już się z towarzystwem bałam, że coś ci się stało.
- To nie ja idę do szkoły z godzinnym wyprzedzeniem.
Maria była bardzo miłą, wesołą i opiekuńczą osobą. Miała średnie długości włosy w kolorze ciemnozłotym i bursztynowe oczy. Była najwyższą dziewczyną w klasie. Łucja natomiast była nieco niższa. Posiadała długie brązowe włosy i duże niebieskie oczy.
Łucja uwolniła się od niedźwiedziego uścisku i podeszła przywitać się z innymi. Podeszła do zaczytanej Magdaleny i wyrwała ją z transu.
-Cześć Madziu co tam czytasz?!
Ale nie usłyszała odpowiedzi tylko jakieś bełkotanie. Magda była nołlajfem. Ciągle pogrążała się w narkotyczny sen książkowy, ale nie była nieśmiała kiedy nie czytała nie pozwalała się gnębić. Miała przepiękne ciemnoniebieskie oczy i długie loki.
-Cześć Luizo, cześć Aniu!
Na Łucję rzuciły się jednocześnie dwie dziewczyny. Luiza niska, krótkowłosa blondynka w okularach. Jej oczy błyskały złowrogą czerwienią. Natomiast Ania to było takie przeciwieństwo Luizy. Jeśli ona przypominała demona to Ania aniołka o średniej długości krótkich włosach i szarawych oczach. Jeśli Luiza stawała twardo po ziemi to Ania wolała się bawić i nie brać życia na serio, ale mimo wszystko się lubiły.
-No myślałam, że o nas zapomniałaś!-powiedziała Ania.
-Ja o was nigdy!
W tym momencie do szatni weszła Gabriela. Rzec by można, że gwiazda szkoły, a tak naprawdę po prosty miała pieniądze na kosmetyki, a ty wszystko dlatego, że jej ojciec był Niemcem. Z wyglądu była dość ładna. Miała długie, jasnobrązowe pofalowane włosy i szmaragdowe oczy. Wszyscy zamilkli, a Gabriela obrzuciła ich chłodnym spojrzeniem, pełnym pogardy i szybko wyszła. W przejściu minęła się z Piotrem i jego kolegami: Janem, Mikołajem, Stefanem i Edwardem. Piotr miał rozciętą wargę.
-O Jezu! Co się stało?-zapytała Maria
-Mała sprzeczka z Niemcem- odpowiedział Mikołaj.
Łucja wyciągnęła z torby chusteczkę i wytarła krew z wargi Piotra.
-O te wredne dziady! Nazistowskie świ...
Nie dokończyła, bo Luiza zatkała jej usta.
-Cicho! Chcesz mieć problemy?
-Moszesz mne puszczyc?-wybełkotała
Luiza zabrała dłoń z jej twarzy.
-Wybacz...
-Ale dowiedzieliśmy się czegoś interesującego- zabrał głos Edward.
-Czego?-,,obudziła'' się Madzia.
-Ponoć szykują coś dzisiaj dla ,,polskich dzieci''. Nadanie nazwisk czy coś takiego.
Pod koniec XXw. Naziści zdecydowali o usunięciu polskich nazwisk.
-A wy skąd to wiecie?-zapytała Łucja.
-Ma się te źródła- zaśmiał się Piotr.
Zadzwonił dzwonek na lekcje. Jak każdego dnia uczniowie mieli czekać w szatni na wychowawcę. Swoją obecnością znów zaszczyciła ich Gabriela w towarzystwie Pawła (,który o dziwo był Polakiem).Chwile potem po schodach zeszła Barbara Ritz. Też Polka, ale wyszła za mąż za niemieckiego generała.
-Ustawcie się w pary i idziemy.
No tak klasy nie były duże składały się z maksymalnie piętnastu osób, aby zapobiec spiskom.Ruszyli długim korytarzem, ale nie prowadził on do sal lekcyjnych.
-Gdzie my właściwie idziemy?!-zapytała Magda.
-Nie twój zasrany interes!- wydarła się Ritz.
Dotarli do dużej sali gdzie zwykle odbywały się apele. Byli najstarszą klasą więc stanęli pierwsi w kolejce. Za nimi tłoczyły się młodsze roczniki. Łucja stała jako pierwsza. Przy metalowym biurku siedział Niemiec. Miał około trzydzieści pięć lat i przywołał dziewczynę skinieniem ręki. Ritz brutalnie ją popchnęła w stronę mężczyzny.
-Wyciągnij rękę.
Łucja zrobiła to co jej kazał, ale nadal nie wiedziała o co chodzi. Zza biurka zobaczyła stary grill w nim rozgrzewał się metalowy pręt z ciągiem liczb. Niemieć wziął go do ręki i przyłożył do przed ramienia.

********
Irina: I tak oto przedstawiam Wam pierwszy rozdział. Mam nadzieje, że wam się spodoba. Mam też do wyjaśnienia parę kwestii. Po pierwsze akcja dzieje się w XXIw. rok ok.2015-2017. Polska jest pod okupacją niemiecką i nie została wyzwolona. Pragnę też nadmienić, że nie chcę obrażać żadnej osoby pochodzenia niemieckiego, ani osób o nazwisku Ritz. Miłego czytania.

Prolog

   W życiu mamy różne problemy. Ale w czym może to konkurować ze świadomością, że władałaś królestwem, posiadałaś męża i dzieci i zmarłaś w tragiczny sposób? A teraz, jako piętnastoletnia dziewczyna dzielisz ciało z demonem?
   Magia jest na świecie. A gdy jej największym źródłem są nastolatki...
   ...to mamy przerąbane.